RUNA SOWILO

Ze staroskandynawskiego oznacza słońce. W swoim rycie symbolizuje promień słońca, lub jak to twierdzą inni badacze Run, błyskawicę.  W wierzeniach Twoich przodków od zawsze słońce zajmowało najwyższe miejsce w panteonie bogów. Sowilo jest pozostałością kultu solarnego rozumianego nierozerwalnie z pozytywnymi siłami męskimi. Znak ma być przewodnikiem dla każdego mężczyzny. Mówi Ci :

” Bądż wojownikiem zwycięzcą. Bądź bohaterem, który dzięki swojej mądrości i doświadczeniu w oparciu na swojej sile ciała i ducha sięga po najwyższe laury”.

W aspekcie energetycznym Runa Sowilo ma silny oddźwięk sił płodności i zmysłowości. Podobnie jak kryształ górski ten znak runiczny ogrzewa sobą zamarznięte serca i dusze. To działanie właśnie tej runy może uwolnić Cię spod działania energetyki Isy, ogrzewając skostniałe struktury. Nastąpi to jednak  dopiero wtedy, gdy będziesz do tego gotów by przyjąć jej oddziaływanie. Sowilo jest wzorem dla mężczyzn i obiektem pożądania kobiet, ponieważ pokazuje ideał mężczyzny zarówno w aspekcie męskim jak i żeńskim.

SUBMISSION FIGHTING

Submission wrestling – walka zapaśnicza, chwyty (grappling) z “wykończeniami” (submission). Obecnie prawidłowa nazwa to Submission fighting. Jest to formuła walki na same chwyty, bez stroju do ćwiczeń (gi), a jedynie w samych spodenkach. Formuła ta została stworzona, aby umożliwić zawodnikom różnych stylów opartych na chwytach rywalizację na prostych i jednoznacznych zasadach. Obecnie Abu Dhabi Combat Club, organizacja, która stworzyła tą formułę, zawarł umowę z FILA (Międzynarodową Federacją Związków Zapaśniczych) o współpracy, której finalnym efektem ma być zaliczenie submission fightingu w poczet dyscyplin olimpijskichw perspektywie najbliższych kilku- kilkunastu lat.
Walkę na zasadach submission fightingu obecnie ćwiczy się najczęściej w ramach BJJ, luta livre i sambo sportowego. Ten trening stanowi także niezbędny składnik przygotowań do zawodów mieszanych sztuk walki (ang. mixed martial arts, MMA), Vale Tudo. Trenuje się bez gi (kimona), a jedynie w spodenkach i koszulce (rashguard). Punkty otrzymuje się za wykonanie określonych akcji technicznych - rzutów, obaleń, trzymań, przejść w parterze. Możliwe jest zakończenie walki przed czasem przez tzw. poddanie przeciwnika. Wykończenia - czyli inaczej poddania, (z ang. submissions), są to dźwignie i duszenia. Jest to podstawowa i najważniejsza różnica w stosunku do zapasów, gdzie nie występują te elementy. Walki toczone są na macie (np. ADCC). Największą imprezą submission wrestling na świecie jest gala Mistrzostw Świata ADCC (Abu Dhabi Combat Club).

MMA

Mieszane sztuki walki (MMA, Mixed Martial Arts), dyscyplina sportowa, gdzie zawodnicy sztuk i sportów walki toczą pojedynki przy dużym zakresie dozwolonych technik (w zasadzie dopuszcza się wszystkie techniki dozwolone w innych sportach walki bez broni). Mieszane sztuki walki wyrażają jeden ze współczesnych kierunków rozwoju sztuk walki. Celem turniejów MMA jest zapewnienie widowiska sportowego, w którym walka toczy się przy jak najmniejszych ograniczeniach, ale jednoczesnym uniknięciu ryzyka śmierci i poważnych, trwałych obrażeń ciała. W szerszym sensie pojęcie “mieszane sztuki walki” obejmuje również style, które na bazie sportowego treningu MMA przygotowują do walki realnej.

Nazwa
Nazwa “Mixed martial arts” potocznie stosowana jest zamiennie z nazwą “Vale tudo” - tak nazywały się organizowane w Ameryce Południowej turnieje, od których wywodzą się współczesne mieszane sztuki walki. Vale tudo posiada jednak o wiele mniej ograniczeń. Zwolennicy tradycyjnego Vale tudo twierdzą często, że MMA nie ma prawa do tej nazwy. W formule MMA odbywa się wiele turniejów. Do najbardziej znanych imprez o światowym zasięgu należą UFC, DREAM oraz do 2007 r. PRIDE FC. W Polsce od kilku lat odbywają się mistrzostwa Polski w MMA oraz turnieje pod nazwą “Konfrontacja sztuk walki” (W istocie zawodnicy mieszanych sztuk walki trenują przekrojowo, co oznacza, że elementy z wielu stylów są łączone. Tak więc zawodnik nie jest reprezentantem żadnego stylu walki).
Turnieje MMA na początku określano jako “No Holds Barred” (NHB), czyli “bez chwytów zabronionych”. Niekiedy mieszane sztuki walki nazywa się “walkami bez reguł”. Jest to mylący termin, gdyż jak w każdej dyscyplinie sportu, i w tej obowiązują reguły współzawodnictwa. Równie niewłaściwe jest pojęcie “walki z minimum reguł” (próba uściślenia terminu “walki bez reguł”), ponieważ sugeruje minimalną ilość reguł, a niekoniecznie małe ograniczenia na zestaw dozwolonych technik.Dziennikarze sportowi używają również terminu wszechstylowa walka wręcz.

Historia MMA
Pankration był antycznym stylem walki wręcz.
Pierwszymi udokumentowanymi zawodami w mieszanych sztukach walki i zapewne ideowym przodkiem obecnych MMA były zapasy typu pankration (stosuje się też spolszczoną pisownię “pankracjon”) w starożytnej Grecji, w których stosowano różne style greckich zapasów i pięściarstwa. Obok pięściarstwa (pygme) i zapasów (pale), znajdowały się one w programie antycznych igrzysk olimpijskich. Określane są przez historyków jako “zapasy z elementami walki na pięści” (Wielka encyklopedia powszechna PWN, hasło Igrzyska olimpijskie). Koncentrowały się one na reprezentowaniu miast sportowców, zaś rodzime style każdego miasta były traktowane jako ścisła tajemnica. Historia zna jeszcze inne formy mieszanych sztuk walki, jak francuskie Brancaille.
W rozgrywkach typu MMA (na początku nie nosiły one tej nazwy) ścierały się dwie tendencje. Jedna polegała na organizowaniu brutalnych widowisk typu “wszystkie chwyty dozwolone” i wskutek niej walkom MMA towarzyszyły niezdrowe sensacje. Druga, sportowa, obecnie dochodząca do głosu - to wypracowanie bezpiecznej formuły walki, obejmującej możliwie duży zakres dopuszczalnych technik, oraz takiej, by umożliwić rywalizację z zawodnikiem innego stylu. Te dyscypliny rozwinęły się w latach dziewięćdziesiątych głównie w Brazylii (Vale tudo), Stanach Zjednoczonych i Japonii. Techniki zaczerpnięto ze sztuk i sportów walki Brazylii, Japonii, Anglii, USA, Tajlandii, Francji i Rosji, z niewielkimi zapożyczeniami z dyscyplin innych narodów. MMA zostało spopularyzowane przez widowisko Ultimate Fighting Championship I (UFC I) w listopadzie roku 1993.
“Boks jest wspaniały, ale to sport naszych ojców, natomiast mieszane sztuki walki są sportem nowego pokolenia” (”Big” John McCarthy - najlepszy sędzia UFC).

Taktyka walki w MMA
Walka w parterze - ważny element MMA.
Podczas kilku pierwszych turniejów UFC, gdy reguły zostały ograniczone do kluczowych trzech (zakaz gryzienia, ataku palcami i ataku na krocze), współzawodniczyła ze sobą wielka rozmaitość stylów. Jednak zawodnicy kilku stylów wyszli na tym lepiej niż inni. Bokserzy mieli tendencję do dominacji w uderzeniach, zapaśnicy i judocy w obaleniach, zaś przedstawiciele brazylijskiego jiu-jitsu dominowali w parterze. W rezultacie, ludzie zaczęli skupiać się na tych trzech stylach. Większość zawodników sportowego MMA wpadają w jedną z tych trzech kategorii: “parterowiec”, zapaśnik i uderzacz, chociaż każdy używa technik z innej a niektórzy są skuteczni we wszystkich trzech.

• “Parterowiec” (ang. ground fighter, bądź “grappler”) specjalizuje się w chwytach. Taktyką tego typu zawodnika jest dążenie do walki w parterze, gdzie szuka wymuszenia poddania na przeciwniku za pomocą dźwigni lub duszenia. Chociaż umiejętność wykonania obalenia ściśle się wiąże ze strategią walki w parterze, czyste, silne obalenie nie jest dla niego tak ważne jak dla zapaśnika.
• Zapaśnik preferuje walkę w stójce w zwarciu (tzw klinczu) i walkę na uderzenia w parterze. Jego mocną stroną zwykle jest obalenie. Popularnie strategia zapaśnika jest znana jako “obal i uderzaj” lub “połóż i dołóż” (ang. ground and pound). To odnosi się do metody obalenia przeciwnika, osiągnięcia dominującej pozycji w parterze i zakończenia walki uderzeniami.
• Uderzacz jest zwykle znany jako zawodnik walczący w stójce, ze względu na swoją preferencję do stania na nogach i wygrywania przez uderzenia. Ta strategia uderzacza jest znana jako “sprawl and brawl” (unikaj zwarcia i uderzaj). Odnosi się do koncentracji na neutralizowaniu obaleń, aby samemu pozostać na nogach i zakończyć starcie ciosami.

VALE TUDO

Vale tudo (port., dosł. “idzie wszystko” lub “wszystko można”) - nazwa organizowanych w Brazylii od ponad siedemdziesięciu lat pojedynków w walce wręcz z bardzo ograniczonymi regułami. Z Vale tudo powstały zawody MMA (Mixed Martial Arts), który mają jednak obecnie dość luźny związek z oryginalnym Vale tudo. Bardzo podobne do Vale tudo były pojedynki w antycznym pankrationie.
Oryginalne Vale tudo nie było nigdy sztuką walki, lecz tylko formułą organizowania zawodów z bardzo ograniczonymi regułami, gdzie każdy mógł się posługiwać takimi technikami walki jakie uznał za skuteczne. W Polsce odbywają się doroczne mistrzostwa Polski w formule MMA, natomiast nie odbywają się zawody w tradycyjnym Vale tudo.
Oryginalne Vale Tudo to minimum ograniczeń w walce - przeważnie zakazane są tylko ataki na oczy, gryzienie i czasami kopanie w krocze. W tradycyjnym Vale Tudo nie występuje podział na kategorie wagowe, podział czasu na rundy i walki trwają bez ograniczeń czasowych. Bardzo często walka toczona była na gołe pięści.
Walka może być rozstrzygnięta przez:

• nokaut (KO - ang. knock-out ) - czyli chwilowa lub dłuższa utrata przytomności przez zawodnika,
• nokaut techniczny (TKO - ang. technical knock-out) - np. kontuzje, złamanie nosa lub kości, rozcięcia, urazy itp.
• poddanie się przy duszeniu, dźwigni lub w dowolnym momencie walki
• decyzję arbitra np. gdy przewaga jednego z zawodników okazała się zbyt duża,
• rzut ręcznika przez sekundanta (też forma poddania się),

Zawody takie jak UFC, World Vale Tudo Championships czy IVC były niegdyś bardzo zbliżone do oryginalnego Vale tudo, z czasem jednak obrosły szeregiem reguł, które oznaczają niemal całkowite odejście od pierwotnej idei. Obecnie występują tych zawodach kategorie wagowe (w UFC jest ich pięć), rundy i ograniczenia czasowe, które powodują, że formuła tych zawodów jest bardziej zbliżona do MMA (np. PRIDE FC) niż “prawdziwego” Vale tudo. Bardzo rzadko w trakcie ewolucji turniejów reguł jest mniej, niż na początku. Przeważnie następuje ewolucja Vale tudo -> MMA.
Zawody w mniej lub bardziej tradycyjnym Vale tudo odbywają się w Brazylii, Japonii, USA, Meksyku i kilku krajach Europy Zachodniej.
Vale tudo jest współcześnie czasami uznawane przez niektórych za rodzaj stylu walki - a dokładniej istnieją style walki, które się z Vale tudo w jakimś sensie wywodzą lub są przeznaczone do walki w takiej formule. Zalicza się do nich m.in. Ruas Vale tudo, które jest zdaniem wielu sztuczną kombinacją kilku stylów walki nie związanych bezpośrednio z Vale tudo, gdyż oryginalne Vale tudo nigdy stylem walki nie było. Tego typu nazewnictwo jest pomysłem marketingowym - na dobrą sprzedaż danego systemu.

Thurisaz, thiuth, thauris, thora, thorn, thurs, thursi.
Thurisaz - olbrzym, moc, cierń

Pierwotna energia Fehu, wstępnie ukierunkowana przez Ur, w Thorn objawia swoją siłę, tworzy olbrzyma. Olbrzym żyje na planie ziemskim i materialnym. Cierń, symbol tego znaku, budzi olbrzyma i uczy go przez doświadczenia życiowe. Doświadczenia rozwijają jego świadomości, olbrzym staje się człowiekiem.

To czas wewnętrznej burzy, przesilenia, wewnętrznego kryzysu - czas duchowych przemian i rozwoju. Wykaż cierpliwość, bacznie obserwuj to co dzieje się w tobie. Działając świadomie będzie ci łatwiej żyć w zgodzie z sobą. Rezultatem duchowych przemian jest duchowa władza, której symbolem są ciernie Thorn.

Zależnie od sytuacji, odczytujemy tę runę jako atak lub obronę.

Jeżeli atak, jest to odniesienie do związanego z runą obrazu. Oznacza gwałtownego, potężnego wojownika, działającego agresywnie i bez oglądania się na konsekwencje. Symbolizuje człowieka, który wykorzystuje swoją moc w negatywnych celach.

Czasami nie zdaje sobie z tego sprawy, lecz czasami działa w ten sposób zupełnie świadomie.

Jeżeli zaś runa ta oznacza obronę, to też można ją odczytywać dwojako. Pomoże powstrzymać własne napady złości, agresji, pesymizmu; ochroni także od ludzi, którzy zainteresowani są zadawaniem bólu - świadomie lub nie, na poziomie fizycznym i psychicznym. To najsilniejsza runa obronna w całym układzie. Oznacza aktywną obronę, można jej używać jako tarczy. Jednak nie należy osłaniać się nią długo i bardzo szczelnie - wtedy nikt nie będzie miał do nas dostępu i nie będzie możliwości, aby pomóc.